Het begon allemaal met deze foto. Jaar na jaar dook precies dit uitzicht op in mijn social media feed. De schuldige? Greg, een mountainbikegids in de Franse Alpen. Meer specifiek in de wilde gebieden rond Briançon en de Queyras.
Toen ik ongeveer tien jaar geleden mijn eerste mountainbike kocht, realiseerde ik me al snel dat cross-country marathons niet datgene waren waar ik van droomde bij het denken aan mountainbiken. Ik bedoel, het woord “mountain” zit er toch in, nietwaar? Maar de mensen om me heen leken zich vooral te richten op iets wat meer leek op wat wij Vlamingen “veldrijden” zouden noemen. Strakke lycra, lichte en stijve carbon hardtails… en enorme hoeveelheden inspanning leveren.
Daar is helemaal niets mis mee. Best stoer, als je het mij vraagt! Maar ik vond het doodsaai. “Er moet meer zijn,” dacht ik. “Er moeten mensen zijn die het anders doen.”
Via social media kwam ik uit bij een man genaamd Werner S. en zijn groep “Trail Hunters”. Zij deden precies wat ik voor ogen had. Natuurlijke paden verkennen op zoek naar avontuur en flow. Geen olympische records, geen halsbrekende downhill-runs. Maar op avontuur gaan, met de fiets als middel om de ervaring van het verkennen van ruige wildernis en grote bergen te versterken.
Zo ontmoette ik Greg. Eerst als online kennis en later terwijl we allebei aan het gidsen waren in de Alpen. Hij op de fiets, ik te voet. Het zien van hoe hij zijn groep soepel naar beneden liet glijden over de singletrack waar ik net met een groep wandelaars omhoog had geklommen, bracht die oude droom weer tot leven.
Na een decennium waarin fietsen steeds capabeler werden en het leven zijn wendingen nam, belandde ik uiteindelijk in de Queyras. Met een fiets! Ik nam contact met hem op om te vragen waar deze foto was genomen.
Het toeval wilde dat een andere vriend, Lowie, ook in de buurt was. Hij had ervaring met deze route. Hij waarschuwde me voor het aanzienlijke aantal stukken waar je de fiets moet duwen, maar niet op een ontmoedigende manier. Na hem te hebben gevraagd naar plekken die mijn hoogtevrees zouden kunnen triggeren, was ik gerustgesteld en ging ik op pad, met goede omstandigheden.
Wat er daarna gebeurde, moet je zelf zien. Maar ze hadden niet gelogen. Het is een grote inspanning, gevolgd door een wereldklasse beloning. Het soort rijden waar ik van droomde telkens wanneer deze foto door mijn scherm gleed.
Een eerlijk advies: Als je deze dag wilt herhalen, houd er rekening mee dat je bijna tot 3000 meter hoogte gaat. Ga niet als je twijfels hebt over het weer, je uitrusting, je vaardigheden of je tolerantie voor urenlang een fiets omhoog duwen over steil, los terrein. Nog beter, neem contact op met Greg via @gregmtbguide op Instagram of via gregmtb.com. Hij is een zeer ervaren gids die je zorgen wegneemt en je helpt flow te vinden. Of dat nu op die berg is of op een van de eindeloze andere mogelijkheden in zijn repertoire.
Fiets: Bird Aeris AM9